dooddoeners

 

ze zeggen dat het zo moest zijn

dat het beter wordt met de tijd

maar het voelt niet voorbij 

 

laat het los, zeggen ze

terwijl je uit alle macht  

de liefde tegen je borstkas klemt 
om die niet te laten ontsnappen  
 

ze zeggen dat je sterk bent 
terwijl je kracht vaak de grond in zinkt

of wordt meegezogen door de wind 

 

je moet door, zeggen ze 
en je moet inderdaad 
door alle herinneringen waden 

 

ze zeggen dat je je tranen moet drogen

of juist alles moet laten stromen 
en, alsof het niets is: dat het goedkomt

maar ze vergeten de verloren toekomst

het gemis van alle dingen  
die samen hadden kunnen zijn 

 

je moet het een plek geven, zeggen ze

en je geeft het een plek  
om naar terug te kunnen komen 
in een park om door rond te lopen 

 

        tussen alle verhalen 
        van een verzameling levens

        geschiedenis in stenen  

        waar niet alles maar doorgaat

        alsof er niets is gebeurd 

        het is pijnlijk geruststellend

        dat de liefde hier blijft

        voor onbepaalde tijd 

 

woorden schieten tekort zeggen ze 
maar je hebt nog zoveel te vertellen 
dus je praat hier in de lucht 
en je stuurt hier een brief 
en hier laat je alles bestaan 

 

je wil niets hoeven vragen 
je wil dat ze zeggen: kom erbij  
we gaan samen 
de liefde voelen 
samen de zwaarte dragen 
om daarna lichtere lucht in te ademen 

 

    - Michelle Brouwer
(Stadsdichter van Almelo 2024-2027) 

 

 

Begraafplaats ‘t Groenedael bestaat 150 jaar. Het is al anderhalve eeuw een belangrijke plek voor de stad, waar verhalen en levens in steen worden bewaard, waar verdriet maar ook verbondenheid samenkomen. Vormgegeven als een park waar het ook fijn wandelen is. Met allerlei voorzieningen om mensen in hun rouw te steunen. Vier dagdelen per week zijn er vrijwilligers van de stichting Kom Erbij om een luisterend oor te bieden, oude graven worden schoongehouden en verzorgd door de Stichting Behoud Funerair Erfgoed, en sinds deze week is er een brievenbus voor ‘Hemelpost’. Het is geen doodse begraafplaats maar ook een ontmoetingsplek, waar ruimte is voor emotie. En dat heb ik proberen te vangen met mijn gedicht, naast de vaak goedbedoelde uitspraken die je soms te horen krijgt als je iemand bent verloren, maar die je precies niet zou willen horen.